Privé liep het jarenlang niet van een leien dakje.
Een veel te lange periode van ploeteren in drijfzand eindigde door een radicale en koppige beslissing. Ik wou méér dan elke dag gewoon overleven met chronische klachten, watertrappelend mislukken in boven water proberen blijven en mezelf amper nog herkennen. Ik werd niet blij van de versie die ik nog was (en mijn man ook niet) en het was zeker en vast niet de versie die ik als mama voor mijn kinderen wou.
Ook als huisarts ontbrak er iets.
Ik was heel goed in wat ik deed en patiënten waren dankbaar.
Maar toch liep ik volledig leeg.
Ik bleef steeds met een knagend gevoel zitten. Was ik mensen wel écht aan het helpen?
Het klassieke keurslijf als arts was duidelijk niet voor mij gemaakt.
Huisarts zijn voelde vaak als tijdelijk oplapwerk vanuit een te beperkte kijk. Alsof iemand te herleiden valt tot zijn bloedwaarden, organen of fysieke systemen. Er ligt te veel focus op symptoombestrijding en we vervallen in fragmentatie van zorg.
Het frustreerde mij dat ik vaak niet het volledige antwoord had. Dat de oplossing voor de klachten buiten onszelf leek te liggen. Hulp van buitenaf, medicatie of impactvolle (soms onnodige) interventies.
Ik miste de dieperliggende reden van klachten en de struggles van het leven.
Mijn verhaal
Een intens, persoonlijk ontwikkelingsproces bracht me EIN-DE-LIJK heldere inzichten én een duurzame verbetering van mijn levenskwaliteit en functioneren.
De grote doorbraak?
Het vinden van de missing link voor zowel mijn persoonlijk als professioneel verhaal. Ik vond de WAAROM onder heel veel klachten en patronen. Ik vond telkens opnieuw een link met de dieperliggende aansturing van al de systemen binnen in ons: het autonome zenuwstelsel.
Ik ging all-in en richtte mijn leven helemaal anders in. Bewustwording en aandacht voor mijn zenuwstelsel werd hoofdprioriteit. Ik bewoog van een volledig en chronisch ontregeld zenuwstelsel naar een veerkrachtig en nog steeds herstellend systeem.
Er kwam rust, energie, creativiteit, goesting.
Een balans die ik al heel lang niet meer had ervaren.
Vertrouwen in mijn toekomst, mijn ouderschap, mijn talenten.
Vertrouwen in mezelf.
Had ik eerder toegang gekregen tot deze inzichten en tools, dan waren inzinking 2 en 3, een relatiecrisis, een identiteitscrisis, emotioneel helse eerste jaren als nieuwe mama en tussendoor doodongelukkig overleven waarschijnlijk niet nodig geweest.
Maar ik ben toch dankbaar voor die zware periodes. Ze zijn onderdeel van mijn groeiproces. Soms moet je "rock bottom" voelen om je te kunnen afzetten tegen wat je niet meer wil.
Om te kunnen veranderen.
En ze maken mij een betere zorgverlener. Ik heb heel wat moeilijke watertjes zelf doorzwommen, en dat kan je voelen als patiënt.
Het autonome zenuwstelsel vormt nu
de hoofdfocus in
mijn begeleidingen.
Het is de uitvoerder van ons zelfherstellend vermogen..
Mijn focus verschoof van klachten zien als het probleem naar ze interpreteren als signalen van een dieperliggend onevenwicht in lichamelijke processen.
En ik wil nu het toegangskanaal tot cruciale gezondheidsinformatie zijn en creëren voor anderen.
Want net in het leren kennen van je autonome zenuwstelsel ligt dé grote opportuniteit om de grip terug te nemen op onze gezondheid maar ook ons leven.
Door te gaan luisteren naar de signalen van het zenuwstelsel. En oude programmaties te gaan herschrijven.
Ik ben er voor mensen die zoekende zijn in hun gezondheidstraject.
Die voelen dat er lichamelijk iets niet klopt. Die beseffen dat het zo “zwaar” niet hoort te zijn. Die niet meer weten wat ze nu juist willen of nodig hebben.
En vooral voor die mensen die bereid zijn te kijken naar zichzelf en hun eigen functioneren. Die het anders willen en klaar zijn om zelf stappen te zetten. Zonder gaat het niet lukken.
Ik blijf me verdiepen en integreer mijn kennis van de
reguliere geneeskunde met vooruitstrevende inzichten
in de aansturing van disbalans en ziekteprocessen
door ons onbewuste zenuwstelsel,
de motor van ons zelfherstellend vermogen.
